سر آغاز

دل مي رود زدستم صاحبدلان خدا را

دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا

*************************************

آرام نگيريم

از عشق بميريم

آنگاه به پائيز دو چشم تو ببينم :

هر برگ كه از شاخه جانم به كف باد روانست

هر سال كه از عمر من آيد به سر انجام

بينم كه به پائيز دو چشم تو هر آن برگ

هر درد

هر شور

هر شعر

كز قلب من خسته جدا شد

باد هوست برد

آتش زد و خاكستر آنرا به هوا ريخت

من هيچ نگفتم

جز آنكه سرودم

پائيز چه زيباست

پائيز چه زيباست مهتاب زده تاج سر كاج

پاشويه پر از برگ خزان ديده زرد است

آن دختر همسايه لب نرده ايوان

مي خواند با ناله جانسوز

چون ديد لب پنجره مرد است:

«خيزيد و خز آريد كه هنگام خزانست.»

چرا بايد زنده بود

وبه اين زندگي پوچ ادامه داد

تو ميداني؟!

چرا دفتر عشقم خاليست؟!

چرا از تو خبري نيست؟!

چرا مرا تنها گذاشته اي؟!

اي معشوق شبهاي تنهاييم؟!

بي تو من چه كنم؟!

در اين تنهايي جان فرسا

دلم گرفته به كجا روم بي تو

اما تو بي من راحتي و آسوده

تو مي داني كه مي دانم

دگر راهم از تو جداست

اما هميشه در قلب مني اي

زيباي من

اي تنها؟!!!!!!!!!

نظر يادتون نره منتظرم

الا يا ايها الساقي ادر كاسا وناولها

كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكلها

سلام

مي خوام از اين به بعد همه ي آپ ها مو با شعر مورد علاقه خودم آغاز كنم (يعني سرآغاز)

دل مي رود زدستم صاحبدلان خدا را دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا

 ----------------------------------------------

كاش چون پائير بودم

كاش چون پائير بودم… كاش چون پائير بودم

كاش چون پائيز خاموش ملال آنگيز بودم

برگهاي آرزوهايم يكايك زرد مي شد

آفتاب ديدگانم سرد مي شد

آسمان سينه ام پر درد مي شد

ناگهان توفان اندوهي به جانم چنگ مي زد

اشكهايم همچو باران دامنم را رنگ مي زد

وه… چه زيبا بود اگر پائيز بودم

وحشي و پرشور و رنگ آميز بودم

شاعري در چشم من مي خواند … شعري آسماني

در كنارم قلب عاشق شعله مي زد

در شرار آتش دردي نهاني

نغمه من

همچو آواي نسيم پر شكسته

عطر غم مي ريخت بر دلهاي خسته

پيش رويم:

چهره تلخ زمستان جواني

پشت سر :

آشوب تابستان عشقي ناگهاني

سينه ام :

منزلگه اندوه و درد و بدگماني

كاش چون پائير بودم…كاش چون پائير بودم