قدر محبت را بدان با هر دلي سودا مكن
سوداي دل اي آشنا با هر دلي رسوا مكن
عشق است و غوغاي جنون
از عالمي پروا مكن
پيمان چوبستي از وفا
اي هستي ام
حاشا مكن
تو را مي خواهم و دانم كه هرگز
به كام دل در آغوشت نگيرم
توئي ان آسمان صاف و روشن
من اين كنج قفس مرغي اسيرم
ز پشت ميله هاي سرد و تيره
نگاه حسرتم حيران به رويت
در اين فكرم كه دستي پيش آيد
و من ناله گشايم پر بسويت
در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت
از اين زندان خاموش پر بگيرم
به چشم مرد زندانبان بخندم
كنارت زندگي از سر بگيرم
اينم به خاطر دوستان
نظر!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
بغض گريه تو چشم هام
حرف هاي درد رو لب هام
چه جوري بايد بگم من
بي تو دنيا رو نمي خوام
زده آتش به وجودم
غم دور از تو نشستن
من كه پيش مرگ تو بودم
تو گرفتي من رو از من
جزء محبت من چه كردم ؟
كه شده اي دشمن جونم
تار و پودم را سوزانده اي
آتشي كه كرده اي روشن
بغض گريه تو چشم هام
حرف هاي درد رو لب هام
چه جوري بايد بگم من
بي تو دنيا رو نمي خوام
رفتي و من غريب و تنها
بي تو مجنونم و رسوا
تو بيا اي نازنيم
به تو خو كرده نفس هام
فاصله ي من و تو
شده اندازه ي دنيا
تو بيا اي نازنيم
تو اميد من به فردام
